Inhumanamente a veces no se entiende
el sentimiento que se siente,
el sentimiento que se siente,
Mucho menos el amor que se vive,
Es como una raíz que crece
y como una rosa que marchita.
y como una rosa que marchita.
Tristemente el alma esta
de tantas angustias vividas,
de tantas angustias vividas,
Todo a veces es cielo azul
y otras veces gris,
y otras veces gris,
Viene siendo como la marea del mar
que sube y que baja.
que sube y que baja.
¿Será que debo me pregunto,
seguir soñando?
seguir soñando?
¡En aquello por lo cual a veces
me mato luchando y nada consigo!
me mato luchando y nada consigo!
Ya mis suspiros no sé si son de alegrías
o si son de cansancio.
o si son de cansancio.
Los días van avanzando
y conforme avanzan sus andadas se van cansando
y conforme avanzan sus andadas se van cansando
Los minutos se van entumiendo
de tanto dar sin recibir,
de tanto dar sin recibir,
En mi hay un momento en que todo
es y de pronto todo es nada.
es y de pronto todo es nada.
Van mis lágrimas en la cueva
de mi noche triste recorriendo mis pestañas
de mi noche triste recorriendo mis pestañas
y no logro, no consigo,
no encuentro la razón de esto que vivo,
no encuentro la razón de esto que vivo,
y no es nada de lo que ustedes mis amigos
puedan pensar o imaginar.
puedan pensar o imaginar.
¡Mi melopea no canta!
esta silenciosa la melodía
que da vida a mi alma,
esta silenciosa la melodía
que da vida a mi alma,
Y mi triste dolor es plusvalía
que no cesa en ningún instante
que no cesa en ningún instante
Y eso hace que se vuelva consonante
el expresar de mi agonía.
el expresar de mi agonía.
Callaré un rato.
Mientras tal vez encuentro lo que estoy buscando,
Mientras tal vez encuentro lo que estoy buscando,
Lo cual aún no sé qué será
lo que estoy pensando,
lo que estoy pensando,
Pero mientras siga luchando sé
que encontrare lo que estoy deseando.
que encontrare lo que estoy deseando.

No hay comentarios:
Publicar un comentario